Самотны ранак, не крыўдуй на дзівака
Не пазірай з маўклівай насцярогай
Бо вабіць яго доўгая дарога
Да мёртвых замкаў і знямелых хат
Цярпліва крочыць скрозь боль і стому
Хто абірае выпрабаванне
Пакінуць родны кут, каханне
Дзеля дарогі ў невядомасць
Дарога гоніць, дарога кліча
Спыніцца вечная не дае
Дарога безліч мае абліччаў
Ды толькі цяжка знайсці яе
Мінаюць вёскі, людзі і лёсы
Спакою прагнуць і коннік і хмары
Дарога імкліва вядзе да нябёсаў
Але застаецца няспраўджанай марай…
